ESPERANTIGU LA TUTAN MONDON

Kio estas Esperanto? Volante trovi respondon oni povas preni en la manojn enciklopedion. En ĝi oni povas legi: “Esperanto la internacia lingvo kreita en la 1887-a jaro de varsovia kuracisto Ludoviko Lazaro Zamenhofo.” Ĉu tia ekspliko interesos la leganton? Ĉu legante tian informon iu volos lerni la internacian lingvon? Certe ne! Do enciklopedio ne estas sufiĉa informo pri Esperanto, kiu instigus la leganton, ke li lernu la internacian lingvon, kaj ĝi povas plenumi funkcion de neniu reklamo. Tiun funkcion devas plenumi ni, Esperantistoj. Ni povas fari tion multspece. Ekzemple ni povas sciigi pri Esperanto niajn geamikojn kaj familianojn kaj proponi al ili, ke ni povas ilin instrui. Tiel ni povas Esperantigi homojn en nia plej proksima medio. Sed kiel ni povas Esperantigi la tutan mondon? Ja ni ne estas kapablaj instrui la homojn en la tuta mondo! Ĉu vere? Tamen jes. Ni estas kapablaj informi, instigi kaj instrui la homojn en la tuta mondo. Kiel? Per Interreto! Faritan de ni retpaĝon oni povos viziti ĉie kaj ĉiam. Per publikigita en Interreto lernolibro oni povos lerni senkoste kaj en la libervola momento. Do mi petas vin, karaj samideanoj, ke enskribinte en la interretan serĉilon „Esperanto”, oni povus vidi multegajn retpaĝojn, en diversegaj lingvoj, kaj konvinkiĝi, ke la internacia lingvo estas neniu utopio, ke ĝi estas jam vaste uzata, ke la Esperanta movado estas bone organizita kaj ke ĝi konsekvence aspiras al akceptado de Esperanto kiel la vere internacia lingvo, uzata de la tuta mondo!

Sed eĉ se ni volus fari retpaĝon, kion ni povas skribi sur ĝi? Kiel ni povas interesigi per Esperanto nian virtualan gaston? Ja ni ĉiuj scias, ke nia komuna lingvo estas bonega, sed ĉu ni havas sufiĉajn argumentojn por instigi nian virtualan gaston, ke li eklernu ĝin? Sube mi prezentas kelke da ili:

1. Esperanto distingiĝas per la facileco de la vortfarado kaj gramatiko.
2. Oni opinias, ke Esperanto estas de kvin- ĝis dekfoje pli facila ol iu ajn alia fremda lingvo.
3. La kono de Esperanto faciligas lernadon de aliaj fremdaj lingvoj.
4. La Esperanta vortaro estas internacia kaj en granda grado komprenata de persono, kiu neniam ĝin lernis.
5. Ĉiun Esperantan vorton oni prononcas same, kiel oni ĝin skribas.
6. En Esperanto ekzistas neniuj esceptoj.
7. Danke al Esperanto oni povas ekkoni multege da interesaj geamikoj.
8. Danke al Esperanto oni povas viziti la tutan mondon, ĉar la Esperantistoj el Pasporta Servo volonte kaj senpage gastigas ĉe si aliajn samideanojn.
9. Danke al Esperanto oni povas ekkoni la plej grandajn verkojn de la tutmonda literaturo, tradukitajn aŭ orginale skribitajn Esperante.
10. Multaj eminentaj homoj parolis Esperante, ankaŭ noblistoj: William Ramsey, Joseph J. Thomson, Alfred Hermann Fried, Charles Ribert Richet, Daniel Bovet, Reinhard Selten.

Se nia virtuala gasto estus kredanto, ni povus prezenti al li la verkon de Izrael Lejzerowicz „El la verda Biblio“:

En la komenco la Senkorpa Mistero kreis Volapukon. Kaj Volapuko estis senforma kaj kaosa, kaj mallumo estis en ĝi. Kaj la Senkorpa Mistero diris: Estu lumo! Kaj fariĝis Esperanto. Kaj la Spirito vidis Esperanton, ke ĝi estas bona: kaj la Spirito apartigis Esperanton de Volapuko. Kaj la Spirito nomis Esperanton Eterna Tago, kaj Volapukon nomis Nokto. Kaj estis vespero, kaj estis mateno – unu tago.

Kaj la Spirito diris: Estu firmaĵo en la lingvo. Kaj la Spirito kreis tiun firmaĵon. Kaj li nomis la firmaĵon regula akcento. Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la dua tago.

Kaj la Spirito diris: Kolektiĝu la reguloj gramatikaj en unu lokon, kaj aperu la firma grundo; kaj fariĝis tiel. Kaj la Spirito nomis la firman grundon Fundamento. Kaj la Spirito vidis, ke ĝi estas bona. Kaj la Spirito diris: la Fundamento kreskigu verdaĵon, kiu naskas ĝojon: vortaron, kiu donas laŭ sia speco radikojn, kies semoj estas en ĝi mem, en la Fundamento. Kaj la Fundamento elkreskigis verdaĵojn, laŭ sia speco: verdan lingvon kaj verdan movadon, vortaron kaj arbon, kiu havas radikojn, kies semo estas en ĝi mem, en la Fundamento. Kaj la Spirito vidis, ke ĝi estas bona. Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la tria tago.

Kaj la Spirito diris: Estu lumaĵo en la ĉiela firmaĵo, por apartigi Esperanton de mallumo. Kaj ĝi estu lumaĵo por lumi super la tero; kaj fariĝis tiel. Kaj la Spirito faris la grandan lumaĵon por regi la mondon. Kaj la Spirito starigis ĝin sur la ĉiela firmaĵo, por ke ĝi lumu sur la teron. Kaj la Spirito nomis la lumaĵon Verda Stelo. Kaj la Spirito vidis, ke ĝi estas bona. Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la kvara tago.

Kaj la Spirito diris: la vortaro aperigu moviĝantaĵon, vivajn estaĵojn kiuj fleksebligos la Lingvon. Kaj la Spirito kreis afiksojn, kiujn aperigis la vortaro, la sufiksojn kaj prefiksojn laŭ ilia speco. Kaj la Spirito vidis, ke ĝi estas bona. Kaj la Spirito benis ilin dirante: Fruktu kaj multiĝu, kaj plenigu la vortaron. (Kaj tial afiksoj tiel multiĝas ĝis nun). Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la kvina tago.

Kaj la Spirito diris: La vortaro aperigu vivajn estaĵojn, brutojn kaj vermojn. Kaj la Spirito kreis la neologismojn kaj ĉiujn malfacilajn vortojn, laŭ ilia speco, por eterna turmento de la novaj verduloj. Kaj la Spirito diris: Ni kreu potencan aferon, kiu respegulos nian internan potencon; kaj ĝi estu la akso de la lingvo kaj ĝi regu ĝian gramatikon. Kaj la Spirito kreis la Akuzativon; en formo de la finaĵo -n Li kreis ĝin. Kaj la Spirito diris: Fruktu kaj multiĝu kaj plenigu la verdan lingvon kaj regu super ĉiuj ceteraj reguloj de la Fundamento. (Kaj de post tiam ĉiuj verduloj uzas la akuzativon en troa abundo). Kaj la Spirito diris: Jen Mi donis al vi ĉiujn regulojn de la Fundamento. Ĝi estu por vi sanktaĵo. Kaj fariĝis tiel. Kaj la Spirito rigardis ĉion, kion Li kreis, kaj vidis, ke ĝi estas tre bona. Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la sesa tago.

Kaj estis finitaj la Fundamento kaj Radikaro kaj ĉiuj iliaj apartenaĵoj. Kaj la Spirito finis en la sepa tago sian laboron, kiun li faris, kaj li ripozis en la sepa tago de la tuta laboro, kiun li faris. Kaj la Spirito benis la sepan tagon kaj sanktigis ĝin, ĉar en ĝi Li ripozis, legante la originalan literaturon, kiun li faris kreante.